Nissaki

Το όνομα, ο βράχος και η γεωγραφία του τόπου

Το μικρό νησάκι που δίνει το όνομά του στο χωριό δεν είναι στην πραγματικότητα παρά ένας βράχος καλυμμένος με χαμηλή μακία, χωρισμένος από την ξηρά με ένα ρηχό κομμάτι θάλασσας που οι λουόμενοι διασχίζουν κολυμπώντας ή με θαλάσσιο ποδήλατο τις ήρεμες μέρες. Γύρω του ανοίγεται ο κόλπος του Νησακίου, στενεμένος ανάμεσα σε βραχώδη ακρωτήρια καλυμμένα με ελιές και κυπαρίσσια, με την παραλία με τα λευκά βότσαλα να κατηφορίζει απότομα προς νερά που είναι ήδη διάφανα και βαθιά λίγα μόλις μέτρα από την ακτή. Το ίδιο το χωριό αναπτύσσεται σε δύο πυρήνες: έναν χαμηλότερα, κολλημένο στην ακτή, με τις λίγες ταβέρνες και τους μικρούς ξύλινους μόλους· και έναν άλλο ψηλότερα, κατά μήκος του παλιού πανοραμικού δρόμου προς την Κασσιόπη, όπου δεσπόζουν επαύλεις και κατοικίες βυθισμένες στο πράσινο.

Από τη γαλλική κυριαρχία στο βρετανικό προτεκτοράτο

Μετά την πτώση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας, η Κέρκυρα πέρασε για λίγο υπό την επαναστατική Γαλλία, στη συνέχεια έγινε πρωτεύουσα της βραχύβιας Επτανήσου Πολιτείας υπό ρωσο-οθωμανική προστασία, και έπειτα επέστρεψε στη γαλλική κυριαρχία επί Ναπολέοντα, ο οποίος έχτισε εκεί το νέο φρούριο και τις σύγχρονες οχυρώσεις. Το 1815, μετά το Συνέδριο της Βιέννης, τα Ιόνια Νησιά έγιναν βρετανικό προτεκτοράτο: οι Άγγλοι έχτισαν δρόμους, το υδραγωγείο, το πρώτο θέατρο και μάλιστα διέδωσαν το κρίκετ, άθλημα που παίζεται ακόμη και σήμερα στη Σπιανάδα της πόλης της Κέρκυρας. Το προτεκτοράτο διήρκεσε έως το 1864, όταν τα νησιά παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Ελλάδας ως γαμήλιο δώρο με αφορμή τη στέψη του βασιλιά Γεωργίου Α'. Ακριβώς η βρετανική κληρονομιά, σε συνδυασμό με τη γοητεία του τοπίου της βορειοανατολικής ακτής, έκανε μέρη όπως το Νησάκι, το Καλάμι και την Κασσιόπη προσφιλείς προορισμούς για ταξιδιώτες από την απέναντι πλευρά της Μάγχης ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Η παραλία του Νησακίου

Η κύρια παραλία του Νησακίου είναι μια λωρίδα από λευκά, λεία βότσαλα που στενεύει ανάμεσα σε δύο βραχώδη ακρωτήρια, με βυθό που βαθαίνει γρήγορα, χαρίζοντας νερά έντονου τιρκουάζ χρώματος, από τα πιο διάφανα σε όλη τη βορειοανατολική ακτή. Δεν είναι μακριά παραλία ούτε οργανωμένη σε μεγάλη κλίμακα: λίγες σειρές ξαπλώστρες, δυο-τρεις ταβέρνες με τραπέζια σχεδόν μέσα στο νερό, το απαλό λίκνισμα των ψαροκάικων που είναι δεμένα εκεί κοντά. Ακριβώς απέναντι, το νησάκι που δίνει το όνομά του στο χωριό προσκαλεί σε ένα πιο απαιτητικό κολύμπι, ενώ προς βορρά, προσβάσιμοι με τα πόδια ή με βάρκα, ανοίγονται μικροί, πιο απόμεροι όρμοι, αγαπημένοι σε όσους αναζητούν μπάνιο μακριά από τα πιο πολυσύχναστα μονοπάτια.

Η Κουλούρα, το μικρό λιμανάκι-καρτ ποστάλ

Ακόμη πιο βόρεια, πέρα από το Καλάμι, συναντά κανείς την Κουλούρα, έναν μικροσκοπικό πεταλοειδή κόλπο που πολλοί φωτογραφικοί οδηγοί τον αναφέρουν ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία όλου του νησιού: μια μικρή ενετική προβλήτα, δύο-τρεις ψαροταβέρνες, κυπαρίσσια που καθρεφτίζονται στο νερό και, πίσω, ένας παλιός εσπεριδοκήπος που ανήκε κάποτε σε ευγενή οικογένεια του νησιού. Δεν υπάρχουν πραγματικές παραλίες, μόνο χαμηλά βράχια από όπου μπορεί κανείς να βουτήξει, όμως είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα μέρη της Κέρκυρας το ηλιοβασίλεμα, όταν τα πολύχρωμα ψαρόβαρκα ξεχωρίζουν πάνω στο χρυσό φως και τα βουνά της αλβανικής Ηπείρου βάφονται ροζ στην απέναντι όχθη του καναλιού.

Η Κασσιόπη, το χωριό-κάστρο στα βόρεια

Περίπου δέκα χιλιόμετρα από το Νησάκι, η Κασσιόπη κλείνει ιδανικά τη βορειοανατολική ακτή με το ερειπωμένο βυζαντινο-ενετικό κάστρο της, χτισμένο σε ένα ακρωτήρι που δεσπόζει πάνω σε δύο δίδυμους κόλπους. Ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή η Κασσιόπη φιλοξενούσε έναν ναό αφιερωμένο στον Δία, τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, επισκέφθηκε ακόμη και ο αυτοκράτορας Νέρωνας· κατά τον Μεσαίωνα το φρούριο διεκδικήθηκε από Ανδεγαυούς και Ενετούς προτού κατεδαφιστεί εν μέρει από τους ίδιους τους Ενετούς, από φόβο μήπως χρησιμοποιηθεί εναντίον τους. Σήμερα το χωριό, με το μικρό λιμάνι του γεμάτο καΐκια και την πλατεία του ζωντανή το βράδυ, είναι το πιο ζωντανό κέντρο όλης της περιοχής, προορισμός για όσους αναζητούν νυχτερινή ζωή και εστιατόρια πέρα από τη θάλασσα.

Παραδόσεις, γεύσεις και λαϊκός πολιτισμός

Η κουζίνα αυτής της περιοχής ενώνει την ελληνική παράδοση με τέσσερις αιώνες ενετικής και ιταλικής επιρροής, κάτι που φαίνεται σε πιάτα όπως το σοφρίτο, φέτες μοσχαριού σε σάλτσα σκόρδου και ξιδιού, η παστιτσάδα, ένα καρυκευμένο ραγού με σωληνωτά ζυμαρικά που θυμίζει ιταλικές σάλτσες, και το μπουρδέτο, ψάρι μαγειρεμένο με καυτερή πάπρικα. Οι ταβέρνες του Νησακίου, του Καλαμιού και της Κουλούρας σερβίρουν πάρα πολύ φρέσκο ψάρι, συχνά πιασμένο από τα ίδια τα καΐκια που είναι δεμένα μπροστά στο τραπέζι, συνοδευόμενο από το τοπικό λάδι, που παράγεται από ελιές φυτεμένες ακριβώς την ενετική εποχή. Στα χωριά της ενδοχώρας επιβιώνουν θρησκευτικές γιορτές συνδεδεμένες με το ορθόδοξο ημερολόγιο, με λιτανείες εικόνων και τοπικές μπάντες, ενώ στην πόλη της Κέρκυρας η Μεγάλη Εβδομάδα είναι φημισμένη σε όλη την Ελλάδα για το πέταγμα των «μπότιδων», μεγάλων πήλινων σταμνιών που σπάνε από τα μπαλκόνια στο πέρασμα της πομπής του Μεγάλου Σαββάτου.

• Να κολυμπήσετε μέχρι το νησάκι του Νησακίου και να επιστρέψετε στην ακτή
• Να επισκεφθείτε το Λευκό Σπίτι των Ντάρελ στο Καλάμι
• Να δειπνήσετε στην Κουλούρα βλέποντας το ηλιοβασίλεμα πάνω από την Ήπειρο
• Να ανέβετε στο χωριό Νησάκι Χωριό ανάμεσα στους αιωνόβιους ελαιώνες
• Να εξερευνήσετε το βυζαντινο-ενετικό κάστρο της Κασσιόπης
• Να πάρετε το εποχικό φέρι-μποτ για την Παξό και την Αντίπαξο από τον Άγιο Στέφανο
• Να αφιερώσετε μια ημέρα στο ιστορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας, μνημείο της UNESCO
• Να κάνετε snorkeling στους μικρούς όρμους βόρεια του κόλπου