Egina
Γύρω στα μέσα του 6ου αιώνα π
Ενημερώθηκε στις 10 Ιουλίου 2026
Egina
Αυτή τη σεζόν · Ιούλιος · Καλοκαίρι
Τι να κάνεις στο Egina τώρα
Η ιστορία
Η ιστορία του/της Egina
Μια ναυτική δύναμη στη σκιά της Αθήνας
Η ιστορία της Αίγινας ξεκινά πολύ πριν η Αθήνα γίνει το κέντρο του ελληνικού κόσμου. Στην αρχαϊκή εποχή το νησί ήταν εμπορικός σταθμός πρώτης γραμμής, με έναν στόλο ικανό να ελέγχει τις οδούς προς την Αίγυπτο και τη Λεβαντίνη ακτή: το ασημένιο νόμισμά της, η χελώνα, έγινε πρότυπο αναφοράς για τις συναλλαγές σε όλο το Αιγαίο. Αυτή η ευημερία τροφοδότησε μια σκληρότατη αντιπαλότητα με τη γειτονική Αθήνα, η οποία τον 5ο αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, δεν δίστασε να εκδιώξει ολόκληρο τον πληθυσμό της Αίγινας για να τον αντικαταστήσει με δικούς της αποίκους, βάζοντας τέλος για πάντα στην πολιτική ανεξαρτησία του νησιού. Έκτοτε η Αίγινα ακολούθησε την τύχη των δυνάμεων που διαδέχθηκαν η μία την άλλη στο Αιγαίο, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Ενετοί, Οθωμανοί, διατηρώντας ωστόσο άθικτη τη ναυτική της κλίση.
Από τους πειρατές στα βουνά: ο Μεσαίωνας της Αίγινας
Μεταξύ 9ου και 10ου αιώνα, οι επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών κατέστησαν την ακτή τόπο πολύ επικίνδυνο για κατοίκηση: ο πληθυσμός ανέβηκε στην ενδοχώρα και ίδρυσε έναν νέο οικισμό χτισμένο σε ύψωμα, μακριά από τα βλέμματα των περαστικών επιδρομέων. Έτσι γεννήθηκε η Παλαιοχώρα, που για σχεδόν χίλια χρόνια υπήρξε η διοικητική και θρησκευτική καρδιά του νησιού, προστατευμένη από ένα βυζαντινό κάστρο από το οποίο απομένουν τα ερείπια. Μόνο μετά τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας, με τη θάλασσα επιτέλους ασφαλή, οι κάτοικοι κατέβηκαν ξανά προς την ακτή, δίνοντας γένεση στη λιμενική πόλη που βλέπουμε σήμερα και αφήνοντας πίσω έναν ολόκληρο οικισμό που κανείς πια δεν θα ξανακατοικούσε.
1828: όταν η Αίγινα ήταν πρωτεύουσα της Ελλάδας
Τον Ιανουάριο του 1828 ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας, επέλεξε την Αίγινα ως προσωρινή έδρα του νέου κράτους, εν αναμονή να καταστούν ασφαλείς η Αθήνα και το Ναύπλιο. Για περίπου έναν χρόνο το νησί φιλοξένησε τους πρώτους διοικητικούς μηχανισμούς της χώρας: εδώ κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα της σύγχρονης Ελλάδας, ο φοίνικας, και εδώ ιδρύθηκε το πρώτο εθνικό ορφανοτροφείο, ακόμη ορατό στο νεοκλασικό κτήριο κοντά στο λιμάνι. Ήταν ένα σύντομο αλλά ταυτοτικό επεισόδιο, που οι Αιγινήτες θυμούνται με υπερηφάνεια και που εξηγεί την πυκνότητα κομψών κτηρίων του 19ου αιώνα συγκεντρωμένων σε ένα, εν τέλει, μικρό κέντρο.
Ο ναός της Αφαίας
Στον πευκόφυτο λόφο βορειοανατολικά του νησιού υψώνεται ο δωρικός ναός αφιερωμένος στην Αφαία, τοπική προελληνική θεότητα που αργότερα ταυτίστηκε με την Άρτεμη, χτισμένος γύρω στο 500 π.Χ. πάνω στα ερείπια ενός παλαιότερου ιερού. Είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους ναούς σε όλη την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα, με είκοσι τέσσερις κίονες ακόμη όρθιους, και είναι φημισμένος επειδή αποτελεί μία από τις τρεις κορυφές ενός υποθετικού ιερού τριγώνου, που σχηματίζεται μαζί με τον Παρθενώνα της Αθήνας και τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, ορατά όλα μεταξύ τους σε καθαρές ημέρες. Τα σκαλισμένα αετώματα, που φυλάσσονται σήμερα στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου, απεικόνιζαν επεισόδια του Τρωικού Πολέμου.
Παλαιοχώρα, η πόλη που άφησε πίσω ο χρόνος
Εγκαταλελειμμένη μετά το 1826, η Παλαιοχώρα είναι σήμερα ένας σχεδόν σουρεαλιστικός τόπος: κανένα κατοικημένο σπίτι, αλλά δεκάδες βυζαντινά και μεταβυζαντινά εκκλησάκια σκορπισμένα σε μια γυμνή πλαγιά, ορισμένα ακόμη με ίχνη τοιχογραφιών, προσβάσιμα μόνο πεζή μέσα από χωμάτινα μονοπάτια. Καταμετρώνται περίπου τριάντα σωζόμενα θρησκευτικά κτήρια από έναν αρχικό αριθμό πολύ μεγαλύτερο, μαρτυρία μιας κοινότητας που, απομονωμένη από τον κίνδυνο των πειρατών, είχε κάνει την ευλάβεια μία από τις λίγες δυνατές πολυτέλειες. Η ανάβαση, σιωπηλή και χωρίς ενοχλητική τουριστική σήμανση, χαρίζει μία από τις πιο αυθεντικές εμπειρίες ολόκληρου του Σαρωνικού.
Το λιμάνι και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου
Ο μόλος της Αίγινας είναι πιθανότατα η πιο αναπαραγόμενη εικόνα του νησιού: ζωηρόχρωμες ψαρόβαρκες αραγμένες δίπλα σε πάγκους με φιστίκια, και ολοκληρώνοντας τη σκηνή, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, με τον λευκό και γαλάζιο τρούλο του ακριβώς στην άκρη του νερού. Δεν είναι ένα επιβλητικό μνημείο, αλλά η θέση του, πλαισιωμένη από τα πλοιάρια και την κίνηση των φέρι, το έχει καταστήσει ένα σύμβολο τόσο αναγνωρίσιμο όσο οι ανεμόμυλοι της Μυκόνου. Γύρω, η σύγχρονη πόλη διατηρεί νεοκλασικά κτήρια του 19ου αιώνα, άμεση κληρονομιά της περιόδου κατά την οποία η Αίγινα ήταν πρωτεύουσα.
Κολώνα, ο κίονας που κοιτάζει τη θάλασσα
Αμέσως βόρεια του λιμανιού, σε ένα μικρό ακρωτήριο, υψώνεται ένας μοναδικός σωζόμενος δωρικός κίονας του ναού του Απόλλωνα, που έδωσε το όνομά του στον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας: από εδώ, στην αρχαϊκή εποχή, εκτεινόταν η αρχαία πόλη της Αίγινας, με τα τείχη, τη νεκρόπολη και την ακρόπολή της. Οι ανασκαφές, ακόμη σε εξέλιξη, έχουν αποδώσει κεραμικά και κατασκευές πολλαπλών αλληλεπικαλυπτόμενων εποχών, ενώ το μικρό αρχαιολογικό μουσείο δίπλα στον χώρο αφηγείται τη διαδοχή κατοικήσεων από την εποχή του χαλκού έως τη ρωμαϊκή εποχή. Είναι το σημείο όπου η εμπορική ιστορία του νησιού, εκείνη των νομισμάτων με τη χελώνα, γίνεται σχεδόν χειροπιαστή.
Τα φιστίκια της Αίγινας, ο πράσινος χρυσός του νησιού
Εισαγμένο τον 19ο αιώνα, το φιστίκι βρήκε στην Αίγινα ηφαιστειογενές έδαφος και ιδανικό μικροκλίμα, σε σημείο να γίνει ο κύριος πυλώνας της τοπικής οικονομίας και να αποκτήσει προστατευόμενη ονομασία προέλευσης ως Φιστίκι Αιγίνης. Τον Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της συγκομιδής, τα σακιά με φιστίκια κατακλύζουν κυριολεκτικά το λιμάνι, πωλούμενα χύμα, καβουρδισμένα, αλεσμένα σε πάστα για παγωτό ή αποσταγμένα σε λικέρ. Το αγροτικό τοπίο της ενδοχώρας, φτιαγμένο από τακτικές σειρές και σπιτάκια ξήρανσης, αποτελεί εξίσου μέρος της ταυτότητας του νησιού όσο και οι αρχαίοι ναοί του.
Αγία Μαρίνα, Πέρδικα και Σουβάλα: τα τρία πρόσωπα του νησιού
Η Αίγινα δεν εξαντλείται στη λιμενική της πόλη. Η Αγία Μαρίνα, στην ανατολική πλευρά κάτω από τον ναό της Αφαίας, είναι η πιο τουριστική περιοχή, με αμμώδεις παραλίες και οικογενειακά ξενοδοχεία. Η Πέρδικα, στο νότιο άκρο, παρέμεινε ψαροχώρι, με μια σειρά ψαροταβέρνες με θέα στη νησίδα της Μονής, ιδανικός προορισμός για ένα ήσυχο γεύμα. Η Σουβάλα, στα βόρεια, είναι αντίθετα γνωστή για τις θειούχες ιαματικές πηγές της, που τις επισκέπτονταν από την αρχαιότητα για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, και για έναν ακόμη πιο αργό, τοπικό ρυθμό ζωής.
Ανάμεσα σε πευκοδάση, ξερολιθιές και βραχώδεις ακτές
Το τοπίο της Αίγινας εναλλάσσει ευωδιαστά πευκοδάση, όπως εκείνο που περιβάλλει τον ναό της Αφαίας, με αναβαθμίδες καλλιεργημένες με φιστικιές και ελιές, μέχρι μια κατά κύριο λόγο βραχώδη ακτή που διακόπτεται από μικρούς αμμώδεις όρμους. Το όρος Όρος, το ψηλότερο σημείο του νησιού με τα 532 μέτρα του, φιλοξενούσε στην κορυφή του ένα ιερό αφιερωμένο στον Δία Ελλάνιο και είναι σήμερα προορισμός πεζοπορίας με θέα που, τις καθαρές ημέρες, φτάνει έως την Πελοπόννησο. Η απουσία μεγάλων ξενοδοχειακών αλυσίδων έχει διατηρήσει μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στην αγροτική κλίση και τον τουρισμό εγγύτητας από την Αθήνα.
- Να περπατήσετε το ηλιοβασίλεμα στην παραλιακή προκυμαία του λιμανιού ανάμεσα στις ψαρόβαρκες
- Να ανεβείτε στον ναό της Αφαίας και να προεκτείνετε, αν το επιτρέπει ο καιρός, το βλέμμα προς το Σούνιο
- Να περπατήσετε ανάμεσα στις εγκαταλελειμμένες εκκλησίες της Παλαιοχώρας
- Να δοκιμάσετε το παγωτό φιστίκι Αιγίνης απευθείας σε ένα τοπικό καβουρδιστήριο
- Να γευματίσετε με ψάρι στην Πέρδικα, με θέα στη νησίδα της Μονής
- Να κάνετε μπάνιο στις ιαματικές πηγές της Σουβάλας
Πότε να πάτε και πώς να ζήσετε το νησί
Η άνοιξη, από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο, και οι πρώτοι μήνες του φθινοπώρου, Σεπτέμβριος και Οκτώβριος, είναι οι καλύτερες περίοδοι: ευχάριστες θερμοκρασίες, καθαρό φως και η δυνατότητα να παρακολουθήσετε, στο τέλος του καλοκαιριού, τη συγκομιδή των φιστικιών. Το καλοκαίρι φέρνει πλήρη πληρότητα τα σαββατοκύριακα, χάρη στην εγγύτητα με την Αθήνα, αλλά τις καθημερινές παραμένει διαχειρίσιμο. Η Αίγινα προσφέρεται τέλεια για μια ημερήσια εκδρομή από τον Πειραιά, αλλά αξίζει και μία επιπλέον διανυκτέρευση για να απολαύσετε την Παλαιοχώρα νωρίς το πρωί, όταν ο χώρος είναι έρημος, ή ένα βραδινό στην Πέρδικα χωρίς βιασύνη να προλάβετε το ιπτάμενο δελφίνι της επιστροφής.
Συχνές Ερωτήσεις
Quanto tempo serve per visitare Egina?
Come si arriva ad Egina dal Pireo?
Egina è adatta a una gita con bambini?
Ci si sposta bene senza auto?
Dove si mangia meglio a Egina?
Πώς να φτάσετε
- Aeroporto Internazionale di Atene "Eleftherios Venizelos", circa 1 ora e 30 minuti tra trasferimento al Pireo e traversata
- Non essendo collegata da ponte, Egina si raggiunge solo via mare: dal porto del Pireo con aliscafi Flying Dolphin (circa 40 minuti) o traghetti convenzionali (circa 1 ora e 10 minuti).
- Nei weekend estivi le corse si riempiono rapidamente: conviene prenotare il biglietto del traghetto con un giorno di anticipo, soprattutto per la partenza serale di rientro.
Ιδανικό για
Dal tempio dorico di Afaia alla città fantasma di Paleochora, fino all'anno da capitale della Grecia moderna.
I pistacchi DOP dell'isola, protagonisti di gelati, dolci e liquori venduti direttamente sul porto.
La distanza minima dal Pireo la rende la meta ideale per chi ha poco tempo ma vuole vera atmosfera greca.
Perdika e Souvala offrono taverne di pesce e coste rocciose lontane dal turismo di massa.
Αξιοθέατα
